Nico, begeleider en penningmeester

Wie is Nico en hoe kwam hij bij Luistergroepen? Nico Admiraal stelt zich voor als Amsterdammer en voormalig projectmanager bij KPN. Eenmaal met pensioen dacht hij: wat nu? Via een vacature op de Vrijwilligers Centrale Amsterdam ben ik bij een luistergroep terecht gekomen. Dat leek me leuk en van het een kwam het ander. Nu is hij behalve begeleider ook penningmeester van Stichting Luistergroepen.

En wat doe je dan?

“Eigenlijk, zegt hij meteen, heb ik voorkeur voor de rol van begeleider. Maar ik werk ook graag met cijfers, en ik houd ervan om na te denken over beleid en de grote lijnen.”

Hij is voor het eerst penningmeester van een stichting, en hij leert veel over wat er allemaal bij komt kijken. “Het is best ingewikkeld en er is veel te regelen, denk aan een ANBI status zodat er donaties en fondsen kunnen binnenkomen. Een huishoudelijk reglement moet worden opgesteld, en ik moet inzicht krijgen in de organisatie en waar het geld heen gaat.

We maken een begroting en dan is het belangrijk om de gemaakte kosten te matchen met de budgetten.

"Wat ik leuk vind zijn de overleggen met het bestuur, waarbij we vooruit denken en waardoor ik het gevoel krijg dat we echt bouwen aan iets moois en belangrijks.”

Belangrijke thema’s zijn: zelfstandig worden (los van Stichting Hart voor Noord) en blíjven. Dat betekent dat we nadenken over andere, nieuwe vormen van inkomsten, maar ook over de inzet van de talenten van de huidige vrijwilligers. Hoe inventariseren en organiseren we dat zodat we het werk ook binnen de organisatie meer samen te dragen?

Wat krijg je ervoor terug?

Nico: "Het begeleiden levert me op dat ik ‘uit mijn bubbel’ kom en ik vergroot mijn zelfkennis. Ik vind het verrijkend om mensen te spreken die ik normaal niet tegenkom. Je krijgt er echt veel voor terug.

Wat ik mooi vind is dat het proces gewoon werkt. Elke keer weer verbaast het me dat er echt een goed gesprek ontstaat als je de stappen gewoon volgt. Het kan soms wat aarzelend op gang komen, maar gisteren bijvoorbeeld ging het over de dood, en over de ontwikkelingen van digitalisering waardoor vaak een gevoel van eenzaamheid opspeelt. Het missen van persoonlijk contact leverde veel herkenning op en werd dus gekozen als onderwerp om verder samen te bespreken." Zelf deelde hij over de onrustige gevoelens die hij had rond het geven van een workshop. Het uiten van die gevoelens, dat schipperen met jezelf, dat heeft dus iedereen. Door erover te praten wordt het lichter. Daarbij maakt het dus niks uit hoe je bent opgeleid, hoe oud je bent of waar je vandaan komt.

In het gewone leven worden vaak alleen de successen gedeeld, bijvoorbeeld over een bezoek aan de Mont Blanc. Het is verfrissend om het ongemak ook te kunnen delen, en te ervaren dat je niet de enige bent.

Ik begon uit interesse voor de methode, en het idee ‘Je kunt moeilijk de hele dag op de tennisbaan blijven hangen’.

Nu hij een jaar luistergroepbegeleider is zegt hij vastbesloten: ‘Dit nemen ze me niet meer af!’

Waarom zouden mensen en bedrijven doneren aan de stichting?

Met een donatie draag je bij aan een veerkrachtigere, hechtere en meer zelfredzame samenleving. Van bedrijven zou ik verwachten dat ze daarin willen investeren. En van mensen die het kunnen missen natuurlijk ook.

Iets wat ik nu bedenk: In het kader van wederkerigheid, een belangrijke peiler van Luistergroepen, zouden we ook aan kennisuitwisseling kunnen doen. Dat bedrijven hun expertise ruilen voor het werken met de methode van Luistergroepen in bijvoorbeeld team overleggen of intervisies: een win-win situatie!

Doneer